خبر از طریق  تلفن رسید

تند و قاطع

رفتم جلوی آینه

با چشمهای قرمز تکرار کردم: خسرو شکیبایی هم...

خودمو دیدم

که دارم صداشو

فراخوانی میکنم

 

شنیدم که داره با همون صدای جاودانی تکلمه میکنه:

 

"من که باشم که از آن خاطر عاطر گذرم

لطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم"

 

یادم افتاد نباید خیلی غمگین شد

وقتی یک روح

وارد بعد جدیدی از هستی کهن اش میشه